1-      خداوند متعال مي فرمايد:كنتم خير أمة أخرجت للناس تأمرون بالمعروف و تنهون عن المنكر و تؤمنون بالله. امر به معروف مي طلبد كه آمر معروف قبل از ديگران معروف را بشناسد وآن را در خود پياده كند يعني تزكيه و ناهي منكر نيز قبل از ديگران منكر را بشناسد و آن را از وجود خود ريشه كن كند يعني تطهير.

2-     در واقع دومين مقصد از بعثت پيامبر اسلام صلي الله عليه و سلم تزكيه بوده است.خداوند متعال فرمود:هوالذي بعث في الاميين رسولامنهم يتلو عليهم آياته و يزكيهم الآية

3-    فلاح و رستگاري در گرو تزكيه‌ي نفس است.خداوند در سوره‌ي شمس بعد از يازده قسم با حرف قد فرمود:قد أفلح من زكاها و بدبختي در گرو آلوده سازي نفس و قد خاب من دساها.

4-    تنها كساني كه اهل تزكيه‌اند در روز قيامت اهل نجاتند.خداوند فرمود:إنه من يأت ربه مجرما فإن له جهنم لايموت فيها ولايحيي و من يأته مؤمنا قد عمل الصالحات فأولئك لهم الدرجات العلي جنت عدن يدخلونها تجري من تحتها الأنهار خالدين فيها و ذلك جزاء من تزكي.

خاتمه ي نيكو از ثمرات و نتايج تزكيه‌ي نفس است.

عبدالله بن عمروبن حرام پدر جابربن عبدالله انصاري و عمروبن جموح بعد از شصت سالگي ايمان آوردند.عبدالله بن عمروبن حرام چند روزي قبل از شهادتش مبشر بن عبدالمنذر(يكي از كساني كه در جنگ بدر شهيد شده بود) را به خواب ديد كه به او گفت:اي عبدالله چند روزي ديگر به ما ملحق خواهي شد.عبدالله خدمت پيامبر رسيد و خوابش را بازگو كرد پيامبر صلي الله عليه وسلم فرمود:أبشر فأنه الشهادة .جابر نقل مي كند مطابق روايت امام بخاري شبي كه فرداش جنگ احد برپا مي شد پدرم عبدالله بن عمرو بن حرام مرا فرا خواند و گفت:فردا در زمره ي اولين كساني كه شهيد خواهند شد شهيد خواهم شد ولي به خدا قسم بعد از خود كسي ندارم كه پيش من از تو محبوبتر باشد به جز رسول خدا(تزكيه نفس در دوست داشتن پيامبر بيش از هر كس ديگر است) بعد فرمود:إن علي دينا فاقضه عني بده كاري‌ام را بپرداز و (رعايت حقوق الناس در تزكيه نقش محوري و اساسي دارد)و بعد فرمود:واستوص بأخواتك خيرا به خواهرانت توصيه ي خير داشته باش(چون عبدالله نه دختر داشت در حالي كه مادرشان زن عبدالله قبل از عبدالله از دنيا رفته بود) خوش رفتاري با خويشاوندان.بعد از جنگ كه عبدالله شهيد شده بود دخترش يا خواهرش گريه كنان آمد پيامبر فرمود چه گريه كنيد به حال او چه گريه نكنيد فرشتگان عبدالله را سايه كردند تا اين كه او را به آسمان بردند.امام نووي در تعليق بر اين حديث در صحيح مسلم مي فرمايد:چنين كساني بايد به حالشان خوشحال بود.